Biografie

BluesMotelBluesMotel speelt Chicago blues in de stijl van o.a. Howlin’ Wolf, Muddy Waters, Little Walter, Elmore James en Freddie King. De band onderscheidt zich door een eigenzinnig eigen repertoire, goed gekozen covers en een geweldige drive op het podium.

In september 2010 bracht BluesMotel haar debuutalbum Built for Comfort uit. In oktober 2011 volgt het tweede album Bound To Drive You Crazy.

Zoals een recensent het omschreef:

De onvermoeibare groove van bassist Hans Wielaert en drummer Frank van Tijn, beiden rond de zestig, in combinatie met de expressieve frontlinie van de twintigers Kevin de Harde, Tim Benniks en Micha Sprenger lijkt genoeg voor een nationale doorbraak.


Kevin de Harde, zang en mondharmonica

Kevin de Harde

Zang, bluesharp

Ik hou me al sinds 1999 actief bezig met blues onder de naam BluesMotel. De band heeft al een aantal verschillende configuraties gehad, maar deze collectie muzikanten is mijn absolute favoriet. Ze geven mij de volledige ruimte om me te laten gaan en gewoon goede blues te maken.

De bluesharp is echt mijn instrument. Hoe ik het vroeger zonder heb gedaan vind ik nu moeilijk voor te stellen. Het is een dankbaar instrument, je haalt er snel een goeie deun uit en het past in je zak. Altijd meenemen!

Mijn favoriete subgenres van de Blues zijn Delta blues en Chicago blues. Delta blues is moeilijk te spelen, daar moet je toch echt een echte Mississippiaan voor zijn met een aftandse akoestische gitaar en liters zelfgemaakte whiskey. Chicago blues is meer ‘urban’, de eerste keer dat er echt wat met versterking gedaan werd, dat de versterking zélf een muziekinstrument werd. Rollende bassen, versterkte mondharmonica. Eén voet in de Delta, één voet op Maxwell street.

Hoe je nummers schrijft wist ik eigenlijk niet, blijkt dat je het gewoon moet doen en gaandeweg maar uit moet zoeken hoe een nummer tot stand komt. Micha en ik schrijven samen de meeste nummers, de muziek komt over het algemeen van hem. Alle teksten komen van mij.


Micha Sprenger, gitaar

Micha Sprenger

Gitaar

Op 19 jarige leeftijd werd ik uit de goot geplukt in Amsterdam-Noord door Kevin. Sindsdien ben ik een toegewijd lid van BluesMotel.

Naast mijn studie aan de Codarts hogeschool voor de kunsten speel ik gitaar in deze bijzondere bluesband. Ik ben altijd een groot bluesliefhebber geweest. Blues draait om spontaniteit en rauwe emoties tijdens het muziek maken. Dat spreekt me erg aan.

Optreden vind ik te gek en op het podium ben ik in mijn element. Het enthousiasme van het publiek inspireert me ontzettend.

Mijn muzikale helden zijn J.J. Cale, Hubert Sumlin en de onovertroffen liedjesschrijver Bob Dylan.


Tim Benniks, gitaar

Tim Benniks

Gitaar

In de vele stijlen die ik heb gespeeld kwam ik elke keer weer terug bij de blues. Het is mijn basis, mijn ijkpunt. Muziek maken is voor mij een uitlaatklep voor ongepolijste emoties.

In deze te gekke bluesband kan ik techniek wat laten varen en mijn gevoel laten spreken. De routine van het werken in de studio en de veelzijdigheid van het spelen als sessie muzikant zijn een fijne bijkomstigheid om het musiceren op gevoel wat te detailleren.

In een band ben ik teamspeler, de song is het belangrijkst. In BluesMotel geven we elkaar de ruimte maar kiezen we voor het geheel. Dit resulteert in keiharde, emotionele strakke blues. Dit is het soort band waar ik me in thuis voel.


Hans Wielaert, bas

Hans Wielaert

(contra)bas

Ik speel sinds mijn 16e basgitaar, later heb ik de contrabas opgepikt. Ik kom uit een familie van bassisten: mijn vader, opa en ooms uit de Wielaert-clan bespelen allemaal de dikke snaren. Opa Wielaert was muziekleraar in het leger, dus er was geen ontkomen aan voor zijn vier zoons.

Met grote liefde heb ik de bas omarmd. Het is mijn ding, mijn geluid. Dat diepe is geweldig. Ik heb veel popmuziek gespeeld in mijn bands, maar altijd met een voorkeur voor de jazz. Dat heeft invloed gehad op mijn spel: niet zo rechtlijnig en puur op timing. Als het maar ‘grooved’.

Ik speel alles. Van Strauss tot tango, tot blues tot Django Reinhardt, en met grote liefde. Mijn grote basvoorbeelden zijn, Ray Brown & James Jamerson (Motown), echte groovemakers.


Frank van Tijn, drums

Frank van Tijn

Drums

Het ultieme rustpunt achter de drums, tot het echt moet gebeuren. Hij studeerde af in de musicologie, was gitarist/zanger en werd uiteindelijk drummer. Na twintig jaar als muziekdocent te hebben gewerkt, haalde hij zijn drumstel, een prachtige oude Ludwig-set, weer van zolder. Na een leven dat niet altijd over rozen ging, is de muziek een belangrijke uitlaatklep.